د انسان ښه او بد عملونه پایلې لري؛ څه چې کوې، پایله یې وینې.

په ناسمه او ناحقه لاره بریا نه ترلاسه کېږي.

درواغ ډېر وخت نه پټېږي او حقیقت څرګندېږي.

له نورو سره داسې چلند مه کوه چې خپل ځان ته یې نه غواړې.

نورو ته د زیان رسولو هڅه کله خپل زیان هم ګرځي.

د ژبې بدې خبرې تر بدني ټپونو هم ژور درد پرېږدي.

ژبه د انسان ساتنه هم کولای شي او ستونزه هم جوړولای شي.

کبر او ځان لوی ګڼل انسان له درناوي غورځوي.

د ځینو کارونو لپاره د نورو مرسته او ګډ کار اړین دی.

د کورنۍ او خپلوانو خپلوي په زور نه پرېکېږي.

د خلکو له زړونو لوېدل تر عادي ماتې ډېر سخت دي.

هغه څوک چې لوږه نه وي لیدلې، د وږي ستونزه په سختۍ احساسوي.

د ارام ژوند خاوند د ستونزو ځپلي حال ښه نه شي درکولای.

ښه نوم او د انسان کارونه له مرګ وروسته هم یادېږي.

څوک چې سخت زیان لیدلی وي، له ورته نښو هم وېرېږي.

د تېرې بدې تجربې له امله انسان بیا ډېر احتیاط کوي.

په لویه ستونزه کې بند انسان د ژغورنې هرې هیلې ته لاس اچوي.

په زغم او صبر ډېری ستونزې هوارېږي او ښه پایله راځي.