ډېر شور او غټې خبرې تل د لوی عمل نښه نه وي.

روښانه حقیقت په پټولو نه ورکېږي.

یوه کوچنۍ نښه د لوی بدلون ثبوت نه شي کېدای.

ځینې زورواکي ان ښکاره اصول هم د ځان په ګټه اړوي.

په جبر د خلکو رضایت او رښتینی یووالی نه ترلاسه کېږي.

کله ناکله د یوې ستونزې د تېښتې لار تر هغې بده وي.

ځینې کسان خپل عیب پټوي، خو د نورو نیمګړتیاوې خپروي.

هغه زیان ډېر خطرناک وي چې له خپل نږدې کس څخه راځي.

ځینې خلک په خبرو خواږه، خو په نیت کې ناسمه وي.

د بد چلند له لیدلو هم زده کېږي چې څه باید ونه کړو.

انسان د تجربې له ترلاسه کولو وروسته د پخوانۍ ناپوهۍ ارمان کوي.

څوک چې یو ځل ازمویل شوی او ناکام شوی وي، بیا پرې باور کول احتیاط غواړي.

د توکو بیه ډېر ځله له کیفیت او ځانګړنو سره تړاو لري.

انسان د زغم او احساس له پلوه دواړه سخت او نازک کېدای شي.

د ستونزې او فساد پیل کله له مشرانو او لوړپوړو کسانو وي.

ځینې کسان ګډوډي جوړوي څو ترې خپله ګټه واخلي.

ناورین د خپل او پردي توپیر نه کوي.

سخت کار او تجربه انسان پیاوړی کوي.