شخړې او جګړې د آبادۍ پر ځای تاوان رسوي.

د جګړې خبرې اسانې وي، خو د جګړې کړاو سخت وي.

هوښیاري او تدبیر کله د زور په شان اغېز لري.

د یوه کس کار د ډېرو نورو نوم هم بدولای شي.

د یوه کس بد عمل د ټولې ډلې نوم خرابوي.

درواغجن د خپلو بېلو خبرو یووالی نه شي ساتلای.

ګناهکار کله په خپله وېره یا چلند ځان رسوا کوي.

څوک چې غلا کړې وي، له کوچني شک هم وېرېږي.

د نورو په درد بې‌احساسه انسان ته زیان اسانه ښکاري.

د یوه کس په غم کې بل کس ښايي ګټه او خوشالي وویني.

د بل چا غم انسان ته کله د خپل غم په اندازه نه ښکاري.

د نورو جګړه له لرې ننداره ګر ته اسانه ښکاري.

هر چا ته د ژوند پای په خپل ټاکلي وخت رارسېږي.

مرګ عمر او مقام ته توپیر نه کوي.

انسان له خپل چاپېریال او خلکو رنګ اخلي.

زوړ عادت په یوه خبره یا دعا نه بدلېږي؛ هڅه غواړي.

له ناز او ارامۍ لوی شوی انسان وروسته له سختو کارونو ستړېږي.

فعال او هڅاند کمزوری تر بې‌عمله زورور غوره دی.